Θολωτός τάφος στο Βλαχόπουλο

To Βλαχόπουλο είναι ένα χωριό του δήμου Πύλου - Νέστορος στο κέντρο του Νομού Μεσσηνίας. Το χωριό εκτείνεται στους πρόποδες του βουνού Μαγκλαβάς και βρίσκετε περίπου 20 χλμ. ΝΑ της Χώρας. 

Οι κάτοικοι ασχολούνται αποκλειστικά με τη γεωργία. Παράγουν (κυρίως) υψηλής ποιότητας ελαιόλαδο. 

Επίσης καλλιεργούν αμπέλια και Κορινθιακή σταφίδα σε μικρή έκταση σήμερα, ενώ παλαιότερα η καλλιέργεια της σταφίδας ήταν η κυριότερη ασχολία.

Έξω από το χωριό, στη θέση Δρακόρραχη ανασκάφηκε από τον Σπ. Μαρινάτο (ΠΑΕ 1964, 89-92) θολωτός τάφος. Είναι μικρών διαστάσεων, με διάμετρο περί τα 3μ., και αμελούς κατασκευής.
 Αν και βρέθηκε συλημένος, από το εσωτερικό του προέκυψαν εξαιρετικά αγγεία των ύστερων Μυκηναϊκών χρόνων, πολύ καλής διατηρήσεως. Εκτίθενται στο Μουσείο Πύλου. 

Ανάμεσα στο υλικό που βρίσκεται στην αποθήκη υπάρχει ένα μυκηναϊκό κωνικό κυάθιο. Χείλος πολύ λεπτό από κύπελλο Κεφτί με διακόσμηση ταινίας στο εσωτερικό.  Χείλη από μικρά αγγεία, με εξαιρετικά λεπτά τοιχώματα, από εξαιρετικά καθαρό πηλό, μπεζ και πορτοκαλί. Αυτά φαίνονται πρώιμα Μυκηναϊκά και, ίσως, τοποθετούν την κατασκευή του τάφου νωρίτερα απ'ό,τι τα υπόλοιπα ευρήματα. Ας μη ξεχνάμε, ότι από τον τάφο είχαν αφαιρεθεί αγγεία. Εντοπίστηκαν λίγα όστρακα ΜΕ ή ΜΕ παραδόσεως, όπως κομμάτια από δύο πίθους και τμήμα μετρίως χονδρού κυπέλλου. Εντοπίσθηκαν, επίσης, τέσσαρα κρανία.

Η ανασκαφή του Σ. Μαρινάτου

 Το χωρίον τούτο κείται εις την επαρχίαν Πυλίας, περί τα 20 χλμ. ΝΑ. της Χωράς. 

Εκεί ανεκαλύφθη μικρός θολωτός τάφος υπό Ευσταθίου Α. Γιάνναρη, φορτώνοντος τας ευθύνας εις τον όνον του, ου ο πούς «εβυθίσθη εντός του εδάφους αιφνιδίως». 

Η θέσις καλείται Δρακόρραχη, διότι «υπήρχεν οπή» ενός δράκοντος. Εισήρχετο εις αυτήν λευκός κριός και εξήρχετο μέλας εις τον Κουφιέρον, όστις είναι σπήλαιον παρά το ιστορικόν Μανιάκι, περί τα 7- 8 χλμ. κατ’ ευθείαν γραμμήν εκείθεν προς Βορράν. 

Εκ τινων λειψάνων εντός του αγρού του Γιάνναρη φαίνεται πιθανόν, ότι επρόκειτο περί δευτέρου θολωτού τάφου, η δε έρευνα πρέπει να εξακολουθήση εκεί. 

Ο ιδιοκτήτης, προφανώς σκοπίμως, ηρεύνησε το παρακείμενον ελαφρόν έξαρμα, όπερ προέδιδε τον παρόντα τάφον. Ούτος ήτο άθικτος, αλλ’ ο Γιάνναρης κατέστρεψε την κορυφήν του, εισήλθεν εντός της θόλου και ανεμόχλευσε την υπάρχουσαν ολίγην επίχωσιν. 

Θολωτός τάφος Βλαχοπούλου. Η θύρα έκ των ένδον

Περισυνέλεξεν ολίγα αγγεία, όσα ευρίσκοντο ακέραια εντός της θόλου, άτινα ηκρωτηρίασε δυστυχώς, χωρίς να καταστή δυνατή ύφ’ ημών η ανεύρεσις των τεμαχίων. Κατά τα λεγόμενα υπ’ αυτού η θραύσις επήλθεν υπό των περιέργων βραδύτερον, ότε επέδειξε τα αγγεία εις το χωρίον. Εύρεν ωσαύτως και δυο μικρά χαλκά μαχαίρια. Ταύτα πάντα κατέληξαν εις το Μουσείον Πύλου. Ο έφορος κ. Ν. Γιαλούρης πάνυ ευγενώς προέτεινεν εις εμέ, όπως συμπληρώσω την ανασκαφήν του τάφου, έφ’ ω και ευχαριστώ τούτον θερμώς.
 Ο τάφος είναι εις των μικροτέρων υπαρχόντων και η τοιχοδομία του σχεδόν πρωτόγονος. Είχε βραχύν δρόμον προς το Β. μέρος (ένθα η κλιτός). 
 Ηρχίσαμεν τον καθαρισμόν άνωθεν, οπόθεν είχεν εισέλθει και ο συλητής. Σωρός χώματος και λίθων έκειτο εις το κέντρον, εκεί δ’ εύρομεν ολίγα θραύσματα αγγείων και την κτένα του Γιάνναρη. Απομακρυνθέντος του φορυτού τούτου απέμειναν 25- 30 εκ. επιχώσεως, μεθ’ ο συναντάται ο φυσικός βράχος του δαπέδου της θόλου. Ταύτης η διάμετρος από της θύρας προς τον μυχόν είναι 3.10, η δε κάθετος προς αυτήν 2.92. Υπολογίζω, ότι το ύψος της θόλου θα ήτο το πολύ 2.80μ.
 Η τοιχοδομία είναι ασυνήθως ακανόνιστος. Αι κατώταται και ανώτατοι στρώσεις σύγκεινται εκ πλακωτών λίθων, αλλ’ εις το μέσον (εις ύψος 80-90 έκ. από του δαπέδου) υπάρχει περίεργος ζώνη μεγάλων, ακατεργάστων λίθων, οίτινες προσηρμόσθησαν λίαν αδεξίως προς την καμπύλην της θολώσεως. Από του υπερθύρου και άνω η θόλωσις είναι λίαν απότομος.
 Αι παραστάδες της θύρας δεικνύουν την αυτήν μεικτήν κατασκευήν (πίν.85δ). Μία μόνη πλαξ επικάθηται ως υπέρθυρον, λεπτή 12- 15 εκ., μήκους 1 μ. εις την πρόσοψιν, μόνον 0.72μ. εις το έσω μέρος (εικ. εν πίν.85δ), ήτις δεικνύει την θύραν εκ του εσωτερικού της θόλου).

Το βάθος ολοκλήρου του στομίου είναι 1μ., το δ’εσωτερικόν πλάτος της θύρας είναι 0.83μ. κάτω, 0.50 άνω, το δ’ ύψος από της βάσεως των παραστάδων μέχρι του ανωφλιού 1.20μ.

Φέρει όμως εσωτερικώς η θύρα λεβητοειδή κοιλότητα εις το δάπεδον, προσθέτουσαν έτερα 30 έκ. εις το ύψος της θύρας, εκείθεν δ’ ήρχιζε και η τείχισις της θύρας. (Πάντα ταύτα καλώς ορατά επί του πίν.85δ.) Το πλάτος της θύρας ευρύνεται προς τα κάτω δίκην ριπιδίου, ως συχνάκις συμβαίνει εις Μεσομυκηναϊκούς τάφους.
 Κατά την αφήγησιν του συλητού, ούσαν αξιόπιστον, εις τον μυχόν της θόλου έκειτο όρθιος ο κρατήρ επι του υποκρατηρίου του (πίν.95γ). (Πράγματι, την αποκόλλησιν έκαμεν ο συγκολλητής του μουσείου Πύλου.) Παραπλεύρως εφαίνετο «κανάτα» (ή πρόχους πίν.95β). Τα άλλα αγγεία (ολίγα) τα οποία εύρεν, εκειντο «15-20 εκατοστά βαθύτερον». Πάντως δε, βεβαιοί, εφαίνετο του ενός το στόμιον.

Η ημετέρα συστηματική σκαφή της θολού απεκάλυψεν, ότι η επίχωσις ουδαμού υπερέβαινε τα 30 εκατοστά. Ελάχιστα λείψανα οστών και τα εξής ευρήματα εσημειώθησαν εις το ανώτερον τμήμα της επιχώσεως ταύτης, πάντα δε εις το δεξιόν (Δυτ.) ήμισυ της θόλου:
Φιάλη εκ λευκωπού πηλού μετά δύο λαβών «διχαλωτού καρφιού» (Wish-Bone). Το αξιόλογον τούτο αγγείον (δεν ητοιμάσθη εγκαίρως διά την παρούσαν έκθεσιν) έχει απίστευτος λεπτά τοιχώματα, σχεδόν είναι σωστόν υμενόστρακον (Egg Shell Ware) κατά μίμησιν μετάλλινου προτύπου. Παρ’ αυτήν έκειντο δύο μόνωτοι κύλικες μετά ποδός. Ολίγον Ανατολικώτερον έκειτο ψευδόστομος αμφορεύς. Νοτιώτερον ανάστροφον αλάβαστρον και παρ’ αυτό μονόστομον χαλκούν μαχαίριον με δύο ήλους, μήκους 0.187μ. Έτι Νοτιώτερον έκειτο κυαθορυτόν (πίν.96α), μικρόν μόνωτον φιαλίδιον κολοβόν και το πώμα της πυξίδος (πίν.96α), ην είχεν εύρει ο Γιάνναρης (εντός αυτής υπάρχει συμφυές αλάβαστρον).

Τα χαρακτηριστικώτερα αγγεία του τάφου (δεν είναι εισέτι πάντα έτοιμα) φαίνονται επί των πιν.95 και 96α. Είναι πάντα YE III (των περιόδων Μυκ. ΙΙΙΑ-ΙΙΙΒ του Furdmark). Ο τάφος επομένως κατεσκευάσθη περί το 1400. Χαρακτηριστικός είναι ο πρώιμος σύμπυκνος ρυθμός (Close Style) της πυξίδος του πίν.96α και το εκπλήσσον γεγονός, ότι ο κρατήρ του πίν.95δ φέρει σκοπίμως φωτοσκίασιν της κυματοειδούς γραμμής δι’ αραιοτέρου και πυκνότερου χρώματος, ώστε να δίδη την εντύπωσιν του αναγλύφου.

Θολωτός τάφος βλαχόπουλου Μεσσηνίας: Κρατήρας προερχόμενος από σύνολο κεραμικής αποτελούμενο από κρατήρα και υποκρατήριο (εν είδει βάσης). Ο κρατήρας διαθέτει μικρές λαβές στο ύψος των ώμων οι οποίες εφάπτονται στην άνω απόληξή τους με το χείλος του αγγείου. Στο ανώτερο τμήμα του σώματος φέρει διακόσμηση από κυματιστή γραμμή καστανού χρώματος, ενώ στο μέσον του σώματος του αγγείου εμφανίζει σειρά από ευθείες γραμμές. Οι κρατήρες, τα μεγάλα αγγεία για υγρά, κυρίως για την ανάμιξη (κράσιν) οίνου και νερού συνοδεύονταν συχνά από μια βάση, το υποκρατήριο, με τρία ή τέσσερα πόδια.

Το υποκρατήριο συνίσταται σε ένα τριποδικό πήλινο αγγείο με επίπεδα πλατιά ‘πόδια’ τα οποία διακοσμούνται από λιτά φυτικά μοτίβα. Το πάνω μέρος του υποκρατηρίου, η βάση που δέχεται τον κρατήρα, διακοσμείται από διπλή σειρά σκούρου χρώματος.

Θολωτός τάφος Βλαχόπουλου. Μικρή πήλινη πυξίδα με πώμα και με αλάβαστρο εσωτερικά. Η πυξίδα διακοσμείται από τον πρώιμο ‘πυκνό ρυθμό’ και στο σώμα της αναπαριστώνται γεωμετρικά και φυτικά μοτίβα.




πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Το Τεχνητό "Λιμάνι του Νέστορος"

Το πρώτο γνωστό τεχνητό λιμάνι της προϊστορικής Ευρώπης

Κατά τη διάρκεια των ερευνών του PRAP, ορισμένες από τις έρευνες των φυσικών επιστημόνων εξελίχθηκαν σε μια αναζήτηση στοιχείων που θύμιζε αστυνομικό μυθιστόρημα.

 Όλα άρχισαν με μια παλαιότερη μελέτη, σχετικά με την εξέλιξη του φυσικού τοπίου της δυτικής Μεσσηνίας. 

Είκοσι περίπου χρόνια πριν, οι συνάδελφοί μας John Kraft του πανεπιστημίου του Delaware, George Rapp και Stanley Aschenbrenner του Πανεπιστημίου της Minnesota, συνειδητοποίησαν ότι η κοίτη του ποταμού Σέλα, που περνά δίπλα από τη δυτική πλευρά του ανακτόρου (στον άνω Εγκλιανό), είχε εκτραπεί με ανθρώπινη παρέμβαση. Αιώνες πριν, το ποτάμι χυνόταν στον Κόλπο του Ναβαρίνου, ύστερα όμως εγκατέλειψε την παλαιά του κοίτη και σήμερα στρέφεται δεξιά, προς Δυσμάς, παρακάμπτει την πεδιάδα που πλημμύριζε και εκβάλλει στο Ιόνιο Πέλαγος.
 Ο Kraft και οι συνεργάτες του υπέθεσαν ότι αυτή η εκτροπή έγινε τεχνητά, για να προστατευθεί η εύφορη κοιλάδα στη βόρεια άκρη της λιμνοθάλασσας της Γιάλοβας- Οσμάναγα από τις ετήσιες πλημμύρες του ποταμού. Υπέθεσαν, επίσης, ότι η πιθανότερη περίοδος για μια τέτοια ανθρώπινη παρέμβαση στο υδρολογικό περιβάλλον, είναι η Ύστερη Εποχή του Χαλκού, γιατί από τη μυκηναϊκή περίοδο μας είναι γνωστά αρκετά ανάλογα έργα. Ανάμεσά τους, μια παρόμοια εκτροπή ποταμού στην Τίρυνθα λειτουργεί μέχρι σήμερα, πάνω από 3.000 χρόνια μετά την κατασκευή της.
 Όλα τα παραπάνω ήταν υποθέσεις, αποτελούσαν όμως έναυσμα για περαιτέρω έρευνα. Η στενή παρακολούθηση του ποταμού Σέλα αποτέλεσε, συνεκδοχικά, έναν από τους κύριους σκοπούς της γεωφυσικής έρευνας του PRAP, και μας απασχόλησε πέντε χρόνια, μέχρις ότου καταλήξαμε σε μια απλή εξήγηση για αυτό το περίπλοκο σύστημα.

 Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου εργασίας στο πεδίο, καθώς προσπαθούσαμε να συγκεντρώσουμε στοιχεία για την ιδιάζουσα πορεία του Σέλα, παρατήρησα ότι το ρεύμα διασχίζει μια προσχωσιγενή πεδιάδα με ασυνήθιστο ορθογώνιο σχήμα, μόλις λίγες εκατοντάδες μέτρα πριν βγει στο Ιόνιο Πέλαγος, βόρεια από το χωριό Ρωμανού (Εικ.1). Αυτή η ορθογώνια πεδιάδα μοιάζει σαν να ήταν μια μικρή τεχνητή λίμνη, που αργότερα προσχώθηκε. Αν αυτό ισχύει, τα εντυπωσιακά ευθύγραμμα όρια της πεδιάδας, τα οποία έχουν διαστάσεις 230 επί 320 μέτρα, και το γεγονός ότι βρίσκεται σε αμμώδες περιβάλλον, όπου είναι μάλλον απίθανο να εμφανιστούν φυσικές λίμνες, συνηγορούν υπέρ της τεχνητής δημιουργίας της λίμνης. Η μοναδική λογική χρήση μιας τεχνητής λίμνης, τόσο κοντά στη θάλασσα, θα ήταν εκείνη ενός προστατευμένου λιμανιού. Έτσι, από νωρίς, η υπόθεση εργασίας που διατυπώθηκε σχετικά με την ορθογώνια πεδιάδα κοντά στο Ρωμανού, ήταν ότι επρόκειτο για λιμάνι του βασιλείου της Πύλου, στην ύστερη Εποχή του Χαλκού, που κατόπιν προσχώθηκε.

 Το να διαπιστωθεί κατά πόσον υπήρχε κάποτε νερό στη λεκάνη, θεωρητικά τουλάχιστον, είναι εύκολο. Πρέπει να ερευνηθούν οι υπόγειες αποθέσεις, προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσον υπάρχουν στρώματα ιζημάτων στη στρωματογραφία, τα οποία δημιουργούνται μόνο κάτω από το νερό. Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, της δεύτερης περιόδου εργασίας στο πεδίο, προσπαθήσαμε να κάνουμε μια σειρά από πυρηνοληψίες με τρυπάνι χειρός. Γρήγορα αποδείχτηκε ότι θεωρία και πράξη μπορεί να είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Όλες οι πυρηνοληψίες μας σταματούσαν σε μικρό βάθος, χτυπώντας σε παχύ, αδιαπέραστο, στρώμα από χαλίκια. Στο στάδιο αυτό ήμασταν έτοιμοι να αφήσουμε την πρώτη μας υπόθεση και να σταματήσουμε την έρευνα στη λεκάνη, ύστερα όμως από την ενθάρρυνση των αρχαιολόγων της ομάδας, που είχαν εξασφαλίσει επιπλέον χρηματοδότηση, επιστρέψαμε την επόμενη χρονιά με ένα περιστρεφόμενο μεγάλο τρυπάνι, το οποίο νοικιάσαμε από ντόπιο πηγαδά.

Χρησιμοποιώντας αυτό το τρυπάνι, μπορέσαμε να φτάσουμε βαθύτερα, παρά τη διαρκή απειλή της κατάρρευσης των τοιχωμάτων των οπών διάτρησης (Εικ.2). Κάτω από το χαλίκι ανακαλύψαμε ένα παχύ στρώμα πηλού. Ο πηλός αποτελεί απόθεση που δημιουργείται μόνο κάτω από νερό (Eικ.3). Έτσι, η αρχική υπόθεση, ότι η πεδιάδα μπορεί να αποτελούσε τεχνητή λιμνοδεξαμενή, επιβεβαιώθηκε. Στο επόμενο στάδιο, έπρεπε να διαπιστώσουμε κατά πόσον το νερό στη λίμνη ήταν αλμυρό ή γλυκό. Μικροσκοπική εξέταση των ιζημάτων από τις πυρηνοληψίες αποκάλυψε όστρακα εκατοντάδων οργανισμών, οι οποίοι ζούσαν αποκλειστικά σε θαλάσσιο περιβάλλον, οπότε και το νερό στη λίμνη πρέπει να συνδεόταν με την ανοικτή θάλασσα.

 Η ανακάλυψη αυτή επίσης συνηγόρησε υπέρ του ότι η λίμνη ήταν, έστω ενμέρει, τεχνητή, διότι δεν υπάρχει φυσική διαδικασία σχηματισμού τόσο κάθετων τοιχωμάτων λεκάνης σε τόσο μικρή απόσταση από τη θάλασσα. Κατόπιν η λεκάνη θα γέμισε, προφανώς πολύ γρήγορα, με το πολύ παχύ στρώμα χαλικιού, το οποίο μας δημιούργησε τόσα προβλήματα. Από γεωλογική άποψη, το περιβάλλον απόθεσης άλλαξε άρδην από το ένα άκρο στο άλλο. Πρώτα, η λεκάνη πρέπει να συγκέντρωσε χώμα φερμένο από τον άνεμο, και αργότερα γέμισε με φυσικό χαλίκι που μετέφερε ο ποταμός. Οι αποθέσεις χαλικιών προέρχονται από αλλαγές στην κοίτη ποταμών. Όταν λοιπόν ο Σέλας άλλαξε κοίτη, η τεχνητή λεκάνη γέμισε με χαλίκι από τον πυθμένα του.

 Είναι φανερό πως θα θέλαμε να βρούμε πότε κατασκευάσθηκε η λεκάνη, για πόσο λειτούργησε και πότε άλλαξε η κοίτη του ποταμού, οπότε και καταστράφηκε η λεκάνη. Οι πυρηνοληψίες από τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, οι οποίες ήταν με ασφάλεια χρονολογημένες και τις είχαμε πάρει κυρίως για να συλλέξουμε κόκκους γύρης, μας βοήθησαν να λύσουμε το πρόβλημα. Αποδείχτηκε ότι η ποσότητα φερτών υλικών που απέθετε ο ποταμός στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, μειώθηκε κατά πολύ γύρω στα -1200. Προφανώς οι Μυκηναίοι μηχανικοί επενέβησαν στη ροή του ποταμού Σέλα, αλλάζοντάς την αρχικά ενμέρει. Οπωσδήποτε, μετά το -1200, όταν κατέρρευσε η κεντρική, ανακτορική διοίκηση, το ποτάμι διάλεξε μόνιμα το συντομότερο δρόμο μέχρι το Ιόνιο Πέλαγος.
 Το ερώτημα ήταν γιατί οι Μυκηναίοι μηχανικοί ήθελαν να επέμβουν στο ποτάμι. Αυτό το πρόβλημα αποδείχτηκε το δυσκολότερο από όλα, γιατί η λεκάνη του λιμανιού και η νέα πορεία του ποταμού φαινόταν να αποκλείουν το ένα το άλλο. Μια τεχνητή λίμνη κοντά στη θάλασσα, που χρησίμευε ως καλά προφυλαγμένο λιμάνι, είναι κάτι απολύτως λογικό. Αυτή η κατασκευή, που αποκαλείται λιμάνι- κώθων, ήταν αρκετά συνηθισμένη και κατά την εποχή της φοινικικής κυριαρχίας στη Μεσόγειο. Κανένας μηχανικός, εντούτοις, δεν θα ήθελε να κατευθύνει το ποτάμι μέσα από μια ανάλογη λεκάνη, κυρίως επειδή τα φερτά υλικά που μεταφέρονται από το ρεύμα του ποταμού, ιδιαίτερα με τις χειμωνιάτικες πλημμύρες, θα γέμιζαν τη λεκάνη μέσα σε λίγα χρόνια.
 Από τη στιγμή που η λεκάνη ήταν αναμφισβήτητα τεχνητή, αρχίσαμε να εξετάζουμε το ενδεχόμενο οι αλλαγές στην κοίτη του ποταμού να είναι επίσης τεχνητές. Καταλήξαμε έτσι σε ισχυρά επιχειρήματα, ότι πρόκειται για τεχνητή αλλαγή, με σημαντικότερο το ότι η νέα πορεία του ποταμού περνούσε από τη μέση βραχώδους εξάρματος. Στο σημείο αυτό ζητήσαμε τη συμβουλή ενός ειδικού στη μυκηναϊκή υδρομηχανική και καλέσαμε τον Jost Knauss, του Πανεπιστημίου του Μονάχου, να συμμετάσχει στο πρόγραμμα. Ο Κnauss έχει μελετήσει όλα τα γνωστά υδραυλικά συστήματα που έχουν κατασκευάσει Μυκηναίοι μηχανικοί στο Γλα, την Τίρυνθα, τις Μυκήνες, την κεντρική Αρκαδία, και έχει γράψει τέσσερα βιβλία και πολλά άρθρα πάνω στο θέμα.
 Κατά την επιτόπια εργασία, ο Knauss εντόπισε τις αποθέσεις μιας μεγάλης λίμνης που βρισκόταν λίγο πιο μακριά από την τεχνητή λεκάνη, σε μεγαλύτερη απόσταση από την ακτή. Το βραχώδες έξαρμα που αναφέραμε παραπάνω, χώριζε τη λίμνη από τη λεκάνη. Αλλά ούτε κι αυτή η καινούργια ανακάλυψη εξηγούσε το σύστημα πίσω από την όλη κατασκευή. Το να υπάρχει μια λίμνη πάνω από ένα τεχνητό λιμάνι αυξάνει ακόμα πιο πολύ τον κίνδυνο να γεμίσει το λιμάνι από φερτά υλικά, όταν η λίμνη φουσκώνει ύστερα από ασυνήθιστα σφοδρή βροχόπτωση. Ο Jost Knauss έκανε λεπτομερείς παρατηρήσεις, συνέταξε χάρτες και διαγράμματα και, σε συνδυασμό με μια παρατήρηση του συνεργάτη του Daniel Vischer, από το Πολυτεχνείο της Ζυρίχης, κατέληξε, μετά το τέλος της ερευνητικής περιόδου του 1995, σε συμπεράσματα που αφορούν το σύνολο του συστήματος λίμνης- λιμανιού.

 Όλα είχαν τελικά σχέση με το επίθετο «αμμουδερή» Πύλος. Σήμερα έρημες αμμουδερές παραλίες εκτείνονται αρκετά χιλιόμετρα βόρεια από το Ρωμανού. Άμμος πρέπει να κάλυπτε την ακτή και κατά την ύστερη Εποχή του Χαλκού. Έτσι, με αυτές τις συνθήκες, προφανώς ήταν αδύνατο να διατηρηθεί η είσοδος της λεκάνης του λιμανιού ελεύθερη, χωρίς αποθέσεις και φερτά υλικά. Το νερό της θάλασσας που έμπαινε στη λεκάνη μετέφερε ποσότητες άμμου, με αποτέλεσμα σε μικρό χρονικό διάστημα να κλείνει η είσοδος του λιμανιού. Άρα η όλη κατασκευή του λιμανιού συνέφερε μόνον εφόσον θα εξασφαλιζόταν ότι δεν θα έκλεινε από τα φερτά υλικά. Για να το πετύχουν αυτό χρειαζόταν η διαρκής, σε μικρές ποσότητες, ροή καθαρού νερού. Μικρή ποσότητα καθαρού, χωρίς άμμο νερού, έρρεε στη λεκάνη του λιμανιού με σταθερή ροή και κατεύθυνση προς τη θάλασσα. Έτσι δεν μπορούσε να εισχωρήσει θαλασσινό νερό, με φερτά υλικά, στη λεκάνη.
  Άρα το ρεύμα του ποταμού άλλαξε, προκειμένου να καθαρίζεται η λεκάνη του λιμανιού. Το νερό όμως του ποταμού μεταφέρει κι αυτό πολλά υλικά, οπότε οι Μυκηναίοι μηχανικοί έπρεπε να κατασκευάσουν πρώτα μια «παγίδα» για τα φερτά υλικά, και έτσι εξηγείται η κατασκευή της λίμνης. Όταν το νερό του ποταμού έμπαινε στη λίμνη, έχανε την ορμητικότητά του και απέθετε στον πυθμένα της τα υλικά που μετέφερε. Κατόπιν, ένα μικρό ρεύμα καθαρού νερού, από την επιφάνεια της λίμνης, διοχετευόταν μέσω τεχνητού καναλιού στη λεκάνη του λιμανιού, ενώ το παραπανίσιο νερό έφευγε από την αρχική κοίτη του ποταμού, που έφτανε στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας. Το σύστημα αυτό προφανώς έπρεπε να παρακολουθείται συνεχώς από άνθρωπο, ο οποίος ήλεγχε την ποσότητα νερού που έμπαινε στη λεκάνη και την ποσότητα βρώμικου νερού που έφευγε προς τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας. Όταν έλειψε αυτή η παρακολούθηση, με την παρακμή του μυκηναϊκού βασιλείου, το ποτάμι ανενόχλητο πια διάλεξε το συντομότερο δρόμο, μέσα από την παλαιά λεκάνη του λιμανιού.
 Αυτή η τεχνητή λεκάνη στο Ρωμανού δεν αποτελεί μόνο το πρώτο γνωστό τεχνητό λιμάνι της προϊστορικής Ευρώπης δείχνει, επίσης, για πρώτη φορά, ότι η δεξιότητα των Μυκηναίων στην υδρομηχανική δεν περιοριζόταν στην οικιστική αποχετευτική και τα αρδευτικά συστήματα, αλλά περιλάμβανε και λιμενικές εγκαταστάσεις. Η ανακάλυψη αυτή μας δίνει νέες πληροφορίες για το θαλάσσιο εμπόριο και τα ταξίδια κατά την ύστερη Εποχή του Χαλκού. Μέχρι τώρα πολλοί μελετητές πίστευαν ότι κατά τη Μυκηναϊκή περίοδο, τα πλοία απλώς τα τραβούσαν έξω στην ακτή, προφανώς γιατί αυτή τη διαδικασία περιγράφει ο Όμηρος. Σήμερα γνωρίζουμε την ύπαρξη τεχνητών λιμανιών και ότι πρέπει να τα αναζητούμε με προσοχή, ακόμα και αν βρίσκονται θαμμένα κάτω από μέτρα χαλίκι.

Eberhard Zangger

"Το λιμάνι του Νέστορα" στο "Πύλος η αμμουδερή" Jack L. Davis

Αναπαράσταση Μυκηναϊκού πολεμικού πλοίου (περ. -1200). Η αναπαράσταση έχει γίνει με βάση την παράσταση που βρέθηκε σε πυξίδα που είχε τοποθετηθεί ως κτέρισμα σε έναν από τους δύο Θολωτούς τάφους της Τραγάνας, οι οποίοι βρίσκονταν σε κοντινή απόσταση από το τεχνητό λιμάνι

πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

" Πλημμύρισε "από πιστούς η κορυφή του Μαγκλαβά για τον εορτασμό της Πεντηκοστής

Mε κάθε θρησκευτική μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε και φέτος στην  κορυφή του Μαγκλαβά στο Βλαχόπουλο  του δήμου Πύλου – Νέστορος η  εορτή της Πεντηκοστής.
Το πρωί της Κυριακής της Πεντηκοστής, 4η  Ιουνίου 2017, τελέσθηκε ο Όρθρος και, εν συνεχεία, η  Θεία Λειτουργία

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε, κατά το τυπικό της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο Εσπερινός της Γονυκλισίας και διαβάσθηκαν από τον από τον ιερέα οι προκαθορισμένες Ευχές της Ακολουθίας του Εσπερινού.
Την εορτή της Πεντηκοστής ακολουθεί η Δευτέρα, που είναι αφιερωμένη στο Άγιο Πνεύμα ή αλλιώς στην Αγία Τριάδα, όπου εορτάζουν μαζί ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα.
Την Θεία Λειτουργία και την αρτοκλασία που ακολούθησε παρακολούθησε πλήθος πιστών  ενώ το παρόν έδωσαν  ο Δήμαρχος Πύλου Νέστορος Δημήτρης Καφαντάρης , οι  αντιδήμαρχοι

Δ.Ε Νέστορος  Λεωνίδας Γαιτάνης και Δ.Ε Παπαφλέσσα Ν. Βάγγαλης οι πολιτευτές Μίλτος Χρυσομάλλης ,Γιάννης  Λαμπρόπουλος  και Λεωνίδας Φιλιππόπουλος  η δημοτική σύμβουλος Μαρία Αντωνοπούλου  ,οι  πρόεδροι των Τ.Κ Βλαχόπουλου και Παπαφλέσσα  και το Δ.Σ του Συλλόγου Γυναικών Βλαχόπουλου

Διαβάστε περισσότερα...

Δασικοί Χάρτες – Εξαγορά - Παγίδες – 140% το κόστος εξαγοράς

*(Γράφει ο Γεώργιος Λωρίτης) 

            Το κράτος μιλάει για «εξαγορά κυριότητος» και καλλιεργεί την εντύπωση ότι θα εξαγοράζεται «κανονική κυριότητα». Ο αγρότης «βολεύεται να κλείνει τα μάτια του» και να «αποκοιμιέται» με την σκέψη ότι με την εξαγορά θα έχει το χωράφι «δικό του» όπως το είχε και προηγουμένως.

Άς δούμε τώρα την αλήθεια δηλ. εάν το κράτος με την λέξη «κυριότης» κυριολεκτεί ή παραπλανεί :  

ΓΕΝΙΚΑ

·         Ο αγρότης και ο κάθε  πολίτης ξέρει ότι όταν έχει την κυριότητα ενός χωραφιού , εκτός από το να το καλλιεργεί , μπορεί και να το κάνει ό,τι άλλο θέλει π.χ. και να χτίσει εκεί ένα εξοχικό ή να βάλει φωτοβολταϊκά ή να το πουλήσει για να φτιαχτεί εκεί μια βιοτεχνία ή «και να το κάψει, δικό του είναι ό,τι θέλει το κάνει». Αυτό είναι η κυριότης κυριολεκτικά.

·         Το κράτος στον νόμο που θεσμοθετεί την εξαγορά μιλάει (παραπλανητικά) για «κυριότητα» μόνο σε ένα σημείο όπου αναφέρει ότι :    

«…… Ο Γενικός Γραμματέας της οικείας Αποκεντρωμένης Διοίκησης εκδίδει τίτλο κυριότητας υπέρ του κατόχου της έκτασης. Ο ανωτέρω τίτλος μεταγράφεται στα βιβλία μεταγραφών του οικείου Υποθηκοφυλακείου……»   

·         Δίδεται λοιπόν η εντύπωση ότι πρόκειται για κανονική κυριότητα. Όμως αμέσως στη συνέχεια του ανωτέρω κειμένου αναφέρεται ότι :         

«Τυχόναλλαγή της γεωργικήςχρήσης, μετά τη χορήγηση του ανωτέρω τίτλου εκ μέρους του αρχικού ή του εκάστοτε κυρίου της έκτασης, συνεπάγεται την αυτοδίκαιηακυρότητατου σχετικού τίτλου κυριότητας, ως προς το τμήμα που άλλαξε χρήση και την υπαγωγή του τμήματος αυτού στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας.» 

Σε άλλο σημείο του ίδιου νόμου ορίζεται για την εξαγορά :  

«…… δάση, δασικές εκτάσεις …….. που εκχερσώθηκανγια γεωργική χρήση, ……….και διατηρούν τη χρήση αυτή μέχρι σήμερα, δεν υπάγονται στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας, απαγορευμένης κάθε άλλης χρήσης από τον κάτοχό τους.   …………..

Οι κάτοχοι των δημόσιων εκτάσεων της ανωτέρω παραγράφου υποβάλουν αίτημαεξαγοράς  στο αρμόδιο Δασαρχείο ………»   

Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι δεν πρόκειται για κανονική κυριότητα . Αυτό που πραγματικά θα αποκτήσει ο αγρότης με την εξαγορά είναι μόνο δικαίωμα χρήσης και μόνο αγροτικής χρήσης. Δηλ. ουσιαστικά θα είναι μια «ενοικίαση» διαρκής με προπληρωμένο το ενοίκιο που θα επιτρέπεται να μεταβιβάζεται. Θα απαγορεύεται π.χ. να χτίσει , να βάλει φωτοβολταϊκά , να το πουλήσει για βιοτεχνική χρήση κλπ.  Εάν κάνει άλλη χρήση αυτομάτως χάνει και το «ενοικιαστήριο» και «τον πετάνε έξω». Η αγοραία αξία της εξαγορασμένης έκτασης θα είναι πολύ χαμηλή , αφού κανείς δεν θα δίνει τα λεφτά του για να αγοράσει ψευτοκυριότητα (ένα ενοικιαστήριο διαρκείας) , ενώ θα μπορεί να αγοράσει ένα άλλο χωράφι με πραγματική κυριότητα και να το κάνει ό,τι θέλει , όπως και να το μεταπωλήσει σε κανονική τιμή κλπ.  

Δεν ήταν όμως έτσι τα χωράφια του αγρότη προηγουμένως ! Τα έκανε ό,τι ήθελε.    

Είναι αυτά τα ίδια χωράφια για τα οποία , «κατά τα άλλα» , βροντοφωνάζει ότι είναι η περιουσία του που προέρχεται από τους παππούδες του , και ότι έχει πληρώσει φόρους μεταβιβάσεων , άλλοι δε , ότι τα έχουν αγοράσει σαν κανονικά χωράφια σε κανονικό τίμημα , και ότι όποιος τολμήσει να πειράξει την περιουσία των προγόνων τους θα τους βρεί απέναντι , κλπ.   

·         Την ίδια στιγμή ο  Υπουργός δηλώνει :  

(24-2-2017)   «…..Οι δασικοί χάρτες δεν έγιναν για να αμφισβητήσουν την περιουσία των πολιτών, αλλά για να τακτοποιήσουν τις χρήσεις γης……»   

(10-5-2017)   «….Επανέλαβε δε, ότι «οι δασικοί χάρτες αποτυπώνουν την κατάσταση των χρήσεων, δεν τροποποιούν την ιδιοκτησία και δεν αποτελούν δήλωση ιδιοκτησίας. …..».  

·         Ναι είναι προφανές ότι δεν αμφισβητούν την ιδιοκτησία , απλώς ……την αφαιρούν με βεβαιότητα ! 

·         Και εδώ ,σήμερα , ένας αγρότης  αναλογίζεται :  

«….δηλ. εάν καταλαβαίνω καλά , έρχεται το κράτος για να μου κάνει καλό , να με τακτοποιήσει με τις χρήσεις γης , να μην είμαι «ατακτοποίητος» όπως σήμερα …. Και για να με «τακτοποιήσει» καλύτερα , ενώ σήμερα είμαι κανονικός ιδιοκτήτης κανονικών χωραφιών , μου τα παίρνει , και από «δικά μου» , τα κάνει «δημόσια» , και από «χωράφια» , τα χαρακτηρίζει «δάση» , και από «κάθε χρήση» πλέον επιτρέπει μόνο «αγροτική καλλιέργεια» ; ....  Ε !  τώρα μάλιστα ! κάτι αρχίζω να καταλαβαίνω …. μια χαρά «με τακτοποιεί» !! Τέτοια τακτοποίηση μάλιστα ! Χαλάλι ! Πώς άντεχα μισό αιώνα να είμαι κανονικός ιδιοκτήτης κανονικών χωραφιών ;;  Αβάσταχτο !  Ενώ τώρα «με τακτοποιούν» ! με κάνουν απλό «χρήστη» σε ξένα-δημόσια δάση με μοναδικό δικαίωμα την αγροτική καλλιέργεια , την οποία εάν την αλλάξω οποτεδήποτε , τότε «αυτομάτως» έχω χάσει και αυτή την χρήση !!  Ναι τώρα είναι καλύτερα …!

Ωχ αδερφέ…. ! Αφού θα εξαγοράσω κυριότητα ! Ορίστε το λέει και το ίδιο το κράτος …. Πώς ; 

Ε ! εντάξει ….. εκείνα τα περί «δημοσίων δασών» και «απλής κατοχής» …. Τι να σου πω τώρα …… τι πας και προσέχεις και εσύ …. Άσε με στην βόλεψή μου .…   Τώρα πάλι ….. αν δεν πειράζουν την περιουσία μου που την έχω ήδη , γιατί προβλέπουν «εξαγορά» για να αποκτήσω κάτι που ήδη το έχω ; Τρελοί είναι; ή μήπως με περνάνε εμένα για «χαϊβάνι» ; …… Α ! μπα ! απλό μπέρδεμα θα είναι …. Ας το ξεχάσω … !...»   

·         «….Και ποιο είναι αυτό το «Συμβούλιο της Επικρατείας» που μπορεί να τα ακυρώσει όλα αυτά, δηλ. και να έχω δώσει τα χωράφια μου στο κράτος και να ακυρωθεί και αυτή η εξαγορά    

Εγώ δεν πιστεύω ότι έχει καμμία εξουσία αυτό το ……. Πώς το είπατε ; …..»    

(βλ. αναλυτικότερα στο  http://loritis.com/  άρθρο μου από 20-4-2017 )    

·         Αν πάψει ο αγρότης να αποκοιμιέται με τα «καλαμπούρια» της κυβέρνησης θα μπορέσει να αντιληφθεί τα ακόλουθα :

·         ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

-        Η πρόσφατη υπουργική απόφαση που μειώνει το αντάλλαγμα χρήσης (ΦΕΚ Β’ 1492 / 2-5-2017) , καθορίζει επίσης και τις περιπτώσεις-κατηγορίες (σ.σ. που είναι ίδιες με αυτές της εξαγοράς). Ξεχνάει όμως να χρησιμοποιήσει την παραπλανητική ορολογία περί «κυριότητος» και κουραφέξαλα , και της ξεφεύγει η αλήθεια. Έτσι ονοματίζει τις 3 μοναδικές περιπτώσεις εξαγοράς με τα σωστά ονόματα.       

-        Λοιπόν οι περιπτώσεις-κατηγορίες εξαγοράς είναι μόνο αυτές οι 3 που αναφέρονται σε αυτό το νομοθέτημα. Όποιες παραπλανητικές λέξεις κι αν ακούει ο αγρότης , όσο κι’ αν του αρέσει να εφησυχάζει , ας ψάξει να βρει την περίπτωσή του μόνο σε μια από αυτές τις 3 κατηγορίες. 

-        ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΑΛΛΗ  περίπτωση-κατηγορία εξαγοράς !       

ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ-ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ  ΕΞΑΓΟΡΑΣ

(Κ.Υ.Α.  156157/2343   ΦΕΚ Β’ 1492 / 2-5-2017)   

«….Μετά το άρθρο 2 προστίθεται άρθρο 2Α ως εξής: ……………….

1.   Για τις δασικού χαρακτήρα εκτάσεις, οι οποίεςεκχερσώθηκανάνευ αδείας της αρμόδιας δασικής αρχής πριν τις 11/9/1975 προς γεωργική εκμετάλλευση, ο δικαιούχος υποχρεούται στην καταβολή ανταλλάγματος χρήσης, προσαρμοζόμενο σύμφωνα με τα κατωτέρω :

-        (α) σε δημόσιαδάση και δασικές εκτάσεις, το αντάλλαγμαχρήσης υπολογίζεται στο 20% της καθοριζόμενης αξίας τους σύμφωνα με το άρθρο 6 του ν. 998/1979 όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 5 του άρθρου 32 του ν. 4280/2014,

-        (β) σε ιδιωτικάδάση και δασικές εκτάσεις, τοαντάλλαγμαχρήσης υπολογίζεται στο 12,5% της καθοριζόμενης αξίας τους, σύμφωνα με το άρθρο 6 του ν. 998/1979 όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 5 του άρθρου 32 του ν. 4280/2014,

-        (γ) σε δημόσιεςεκτάσεις των περιπτώσεων α' και β' της παραγράφου 5 του άρθρου 3 του νόμου 998/1979 ως ισχύει (σ.σ. χορτολιβαδικές) , το αντάλλαγμαχρήσης υπολογίζεται στο 15% της καθοριζόμενης αξίας τους σύμφωνα με το άρθρο 6 του ν. 998/79 όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 5 του άρθρου 32 του ν. 4280/2014……..»    

·         ΣΥΝΕΠΩΣ :     

Όποιος «εξαγοράζει» , πληρώνει για να πάρει :     

-        Όχι κυριότητα , αλλά μόνο δικαίωμα χρήσης (και μόνο για αγροτική καλλιέργεια)  

Και αυτή η χρήση θα είναι , όχι σε  «χωράφι» , αλλά :   

-        είτε σε «δημόσιο δάσος»  

-        είτε σε «ιδιωτικό δάσος»    

-        είτε σε «δημόσια χορτολιβαδική έκταση»       

Ο κάθε αγρότης έχει το δικαίωμα να επιλέξει εάν τον συμφέρει η εξαγορά και εάν την θέλει. 

ΟΜΩΣ  είναι ανοσιούργημα να τον κοροϊδεύουν με παραμύθια περί «κυριότητος» και περί «χωραφιών». Το «δημόσιο δάσος» πως βαφτίζεται «δικό μου χωράφι» ;;         

·         ΥΠΟΨΙΑ : 

Σύντομα θα αλλάξει η ορολογία και σε αυτό το νομοθέτημα και θα χρησιμοποιηθεί και εδώ ο όρος «κυριότητα» κλπ.   

140 %  ΤΟ  ΚΟΣΤΟΣ  ΕΞΑΓΟΡΑΣ 

      Ο αγρότης για την εξαγορά πρέπει να πληρώσει 2 φορές. Το ένα είναι το «τίμημα εξαγοράς» και το άλλο είναι το «αντάλλαγμα χρήσης»  

-        « 10. Έως ότου εξοφληθεί το οφειλόμενο τίμημακαι καταβληθεί το αντάλλαγμαχρήσης, ο κάτοχος δεν μπορεί ……»     

Το σύνολο αυτών των 2 ποσών ανεβάζει το κόστος της εξαγοράςπερίπου από 30-45% της αντικειμενικής αξίας των εξαγοραζομένων. Όμως αυτό δεν είναι το μόνο που πρέπει να δώσει ο αγρότης για την εξαγορά. Πρέπει πρωτίστως να δώσει στο κράτος (και άρα να χάσει ο ίδιος) και τα ίδια τα χωράφια του , αναγνωρίζοντάς τα σαν δάση ιδιοκτησίας του δημοσίου , και κάνοντας την αίτηση εξαγοράς σαν παράνομος «καταπατητής».

-        « 6. Οι κάτοχοι των δημόσιωνεκτάσεων της ανωτέρω παραγράφου υποβάλουν αίτημα  εξαγοράς  στο αρμόδιο Δασαρχείο …….»    

«Κάτοχος» σημαίνει «όχι κύριος» αλλά απλός «χρήστης». Ο κάτοχος-χρήστης δημοσίων εκτάσεων , αλλιώς λέγεται «καταπατητής» , και ο καταπατητής είναι πάντα παράνομος , δεν νοείται νόμιμος «καταπατητής».       

Γίνεται φανερό ότι ο αγρότης για να κάνει την εξαγορά πρέπει να δώσει 2 πράγματα :

Α) να δώσει τα χωράφια του στο κράτος δηλ. να δώσει το 100% της αντικειμενικής αξίας των , πράγμα που προφανώς είναι «κόστος» που προστίθεται στο συνολικό κόστος και

Β) να πληρώσει χρήματα δηλ. το 30-45% της αντικειμενικής αξίαςόπως αναλύεται ανωτέρω.     

Έτσι το πραγματικό συνολικό κόστος της εξαγοράς ανέρχεται τελικά περίπου στο 140% της αντικειμενικής αξίας.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !!

      Άς γίνει ό,τι πρέπει να γίνει σ’ αυτή τη χώρα (και αληθώς πολλά πρέπει να γίνουν ! αλλά όχι και «όλα»…..)  Αλλά άς γίνουν φανερά και με το όνομά τους !  Άς γνωρίζει ο πολίτης την αλήθεια και άς επιλέξει ό,τι θέλει ! Αφού το κράτος θυμήθηκε τώρα , μετά από σχεδόν έναν ολόκληρο αιώνα , να κατηγορήσει και να τιμωρήσει με τις πράξεις του τον αγρότη ως«παράνομο, καταπατητή δημοσίων δασών, που ήρθε η ώρα να του πάρει τα κλεμμένα χωράφια και να τον πετάξει στο δρόμο ! », ας το κάνει φανερά και ας το πει καθαρά ! ΑΝ αυτό είναι το νομικώς ορθό , ας γίνει ! Έτσι πρέπει να γίνονται τα πράγματα , φανερά για να τα καταλαβαίνουν «ως κακό» (και όχι ως …..«τακτοποίηση») οι τιμωρούμενοι και να παραδειγματίζονται οι υπόλοιποι !

      Όμως ΔΕΝ είναι αυτό το νομικώς ορθό, αλλά δεν ασχολείται κανένας με την νομική άμυνα. Αυτό είναι το μεγάλο στρατηγικό λάθος των αγροτών. Αναλίσκονται και αρκούνται σε παρασκηνιακές πολιτικές διαβουλεύσεις , όπως και όταν διεκδικούσαν οικονομικές ρυθμίσεις. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι το θέμα των δασικών χαρτών έχει άμεση Συνταγματική θεμελίωση και η επιδίωξη «τροπολογιών» είναι μάταιος κόπος που απλώς αποπροσανατολίζει. Η βαθμίδα των υπουργών και των απλών νόμων δεν έχουν την νομική εξουσία και δύναμη να δώσουν νομική λύση με τροπολογίες. Οι αγρότες είναι σαστισμένοι και δεν συνειδητοποιούν ότι  «των οικιών αυτών εμπιπραμένων , αυτοί άδουσι ! »

Σχετικές ευθύνες ανήκουν σε πολλούς αλλά και στον καθένα τους ξεχωριστά ….  

                                                                                                ΑΘΗΝΑ  20-05-2017    

                                                                        ΓΕΩΡΓΙΟΣ  ΛΩΡΙΤΗΣ 

                                                                                Δικηγόρος

                                                                        http://loritis.com/

                                                                        dasi.loritis@gmail.com

Διαβάστε περισσότερα...